Głowa do Wycierania

O filmie

O filmie

Głowa Do Wycierania (1977) to pełnometrażowy debiut Davida Lyncha. Surrealistyczny, czarno-biały obraz, operujący w znacznym stopniu, karykaturą, groteska i bogatą symboliką powstawał przez pięć lat. Po proemierze przed długie lata był grany w jednym kinie jako tzw. "Midnight Movies" - "Film o Północy" i cieszył sieniezmiennym zainteresowaniem. W roku 1990 po sukcesie serialu "Twin Peaks" firma Miramax postanowiła ponownie wprowadzić go na ekrany kin (w Polsce były dwie kopie).

W roku 2002 Lynch wydał własnym nakładem odrestaturowaną klatka po klatce wersję filmu na DVD, Na DVD znalazł się również materiał dodatkowy, półtoragodzinny dokument "Stories" w którym Lynch opowiada jak doszło do powstania filmu. Soundtrack do filmu to dość nietypowa płyta która zawiera rzeczywiście "ścieżkę dzwiękową" z filmu, ze wszystkimi dźwiękami maszyn, fabryk, dialogów, piosenką i fragmentami utwórów muzycznych. Nowa wersja soundtracku z dodatkowym "miksem" (autorstwa Johna Neffa) ukazała sie w 2002 roku.

Treść

Bohaterem filmu jest Henry Spencer, młody mężczyzna o dziwnej fryzurze, który zostaje niespodziewanie zaproszony na kolację do rodziców swojej dziewczyny, której nie widział od ponad pół roku. Kolacja przebiega w dość nietypowy sposób, rodzice dziewczyny są dość ekscentryczni, a wkrótce Henry dowiaduje się że został ojcem. Dziecko okazuje się być dziwnym stworkiem, niewiele mającym wspólnego z normalnym dzieckiem. Henry i Mary wraz z "dzieckiem" zamieszkują u Henry'ego. Sielanka nie trwa jednak długo. Mary przemęczona opieką nad "dzieckiem" wraca do rodziców zostawiając Henry'ego samego z "problemem"...

David powiedział...

Cały film to rodzaj strumienia podświadomości... Każdą osobę uderza w inny sposób. Zdecydowanie ma dla mnie jakieś znaczenie, ale nie chcę o tym mówić. Dla innych ludzi oznacza coś innego i to jest wspaniałe.
Głowa Do Wycierania nie jest zamkniętym tworem, można się w nią zagłębić na wiele sposobów... Trzeba przestrzegać pewnych reguł by potrzymać to poczucie otwartości i to jest istotne. To bardziej poemat... abstrakcyjny, choć zawiera peną opowieść. To jakby doświadczenie.
Głowa Do Wycierania narodziła się w Filadelfii.
To było dziwne życie. Po raz pierwszy żyłem pod powierzchnią życia. Nie byłem świadom normalnych spraw. Miałem świadomość jedynie tego strachu i sztuki. Żyłem w tym kokonie strachu.
Miałem bardzo szczęśliwe dzieciństwo. Te rzeczy w Głowie Do Wycierania przyszły z jakiegoś niewidocznego miejsca; To nie jest coś z zewnątrz... Jeśli wzięło się z mojego własnego życia, ja tego nie dostrzegam. Było ukryte bardzo głęboko we mnie i mogło pojawić się tylko jako pewna idea. Nie mam pojęcia skąd sie to wzięło.