Jest rok 1957, na fali popularności Sputnika pojawiła się zabawka frisbee, Everly Brothers wydali singiel z "Wake Up Little Susie" a w amerykańskich domach świeciło jakieś 41,000,000 telewizorów (na ~171,984,130 mieszkańców).

Wszystkie badania wskazują, że Ameryka chce oglądać w telewizji gwiazdy filmowe. Dlatego też w sieci Zoblotnick Broadcast Corporation National Television ma pojawić się nowe widowisko telewizyjne pt. "Lester Guy Show". Gospodarzem programu zostaje Lester Guy, aktor filmowy, którego kariera co prawda nie rozwinęła się prawidłowo, lecz właściciel sieci ZBC ma sentyment do jednego z musicali, w którym Lester występował.

Naszych bohaterów poznajemy w momencie gorączkowych przygotowań do premierowej emisji. Niestety, program emitowany będzie na żywo, a w miarę jak poznajemy kolejne postacie, zauważamy także pewne ich ograniczenia i przywary. Łatwo więc przewidzieć, że nie wszystko będzie układać się po myśli bohaterów tej opowieści...

Pracując nad dźwiękiem do jednego z odcinków drugiej serii Twin Peaks, Lynch wpadł na pomysł nowego projektu. Chciał opowiedzieć historię ludzi, którzy starają się odnieść sukces ale zawsze coś im przeszkadza. W związku z początkowym sukcesem Twin Peaks wiele drzwi w sieci ABC wyglądało na otwarte.

Kiedy Lynch i Frost zaproponowali nakręcenie Na Antenie projekt został chętnie zaakceptowany. Pilot został przyjęty dobrze i złożono zamówienie na kolejne sześć odcinków. Gdy jednak przyszło do planowania emisji sytuacja z Twin Peaks wyglądała coraz gorzej. Decyzją stacji emisję Na Antenie przesunięto na letnie wieczory. Jak można się było spodziewać odzew na serial był słaby i ABC zdecydowała się wyemitować jedynie 3 odcinki:

• odc. 1 - 20.06.1992 r.
• odc. 3 - 27.06.1992 r.
• odc. 5 - 04.07.1992 r.
  

Spoglądając na smutny los serialu, po raz kolejny można założyć, że ówczesne stacje telewizyjne postępowały ściśle według schematów. Przedstawiciele ABC najwyraźniej zapomnieli, że tym razem przyszło pracować im przede wszystkim z artystą.

Na zakończenie artykułu Los Angeles Times z 18.06.1992 r. możemy przeczytać mniej więcej następujące słowa Miguela Ferrera: "Tak więc okaże się, czy komiczna wizja świata w Na Antenie znajdzie uznanie u wystarczającej liczby widzów, którzy tym samym przyczynią się do sukcesu serialu. Nie sądzę bowiem, by określenia takie jak zbyt szokujące, dziwne czy niezwykłe charakteryzowały Davida. On po prostu zamyka oczy i dociera do niego melodia, która reszcie z nas może wydawać się zgrzytem."